Czyr brzozowy – co to jest i jak stosować

Czyr brzozowy, to środek objawowy przy rozmaitych złośliwych nowotworach w przypadkach nie nadających się do operacji i przewlekłych nieżytach żołądka. W medycynie ludowej czyr jest szeroko stosowany od XVI wieku – przy raku, wrzodach żołądka, nieżytach żołądka, chorobach wątroby i śledziony.
Leczniczy napar przygotowuje się tak: kawałek suchego grzyba zalewa się ciepłą, przegotowaną wodą na 4 godziny (w celu rozmiękczenia), następnie uciera się na tarce lub przekręca przez maszynkę. l część (objętościowo) przemielonego surowca zalewa się 5 częściami przegotowanej wody o temperaturze nie większej niż 40-50 o C i pozostawia na 48 godzin w ciemnym, chłodnym miejscu. Następnie przecedza się napar, a pozostałość odciska.

Stosuje się l szklankę, 1-3 razy dziennie.

W czasie leczenia czyrem zaleca się dietę mleczno-roślinną; należy wykluczyć z pożywienia wędzonki, kiełbasy, konserwy, tłuszcze zwierzęce, ostre przyprawy. (A propos, taka dieta potrzebna jest choremu na nowotwory w każdym przypadku jakinformuje serwis Mam Zdrowie).
Przeciwwskazane jest stosowanie penicyliny i dożylne wprowadzanie glukozy. Te przeciwwskazania dotyczą też chorych na przewlekłe zapalenie jelita grubego i przewlekłą czerwonkę.

Farmakologiczne i kliniczne badania czyra wykazały, że preparaty – gęsty ekstrakt i tabletki – pozytywnie działają na chorych na nowotwory: zmniejszają się i znikają bóle, ustają nudności i wymioty, poprawia się ogólny stan chorych.W
początkowym stadium rozwoju raka powolnieje wzrost tkanki rakowej przerzutów.

Ale czyr, zauważają badacze, nie wpływa specjalnie na nowotwory złośliwe, i jest tylko środkiem objawowym przy leczeniu raka żołądka i płuc.

Preparaty czyra dopuszcza się do stosowania przy chorobie wrzodowej  nieżytach żołądka, a także przy różnych nowotworach złośliwych, szczególnie w tych przypadkach, kiedy kuracja promieniami Roentgena i zabieg chirurgiczny są niewskazane.

Np. mięsień, który ma więcej niż ślad ruchu, bo wykonuje w odciążeniu kończyny słaby ruch kilku stopni (a więc więcej niż 1), lecz nie może poruszać stawu w pełnym zakresie (a więc mniej niż 2). Jego wartość leży zatem między 1 a 2. Taki stan można określać przez dodanie + do jedynki (1+), lub — (Jo dwójki (2—) zależnie od tego, do której wartości bardziej się zbliża. Dotyczy to także wszystkich innych stopni oceny.

Wybadanie śladu skurczu (test 1) jest niekiedy trudne i możliwe tylko drogą palpacji. Czasami ślad skurczu mięśnia da się zauważyć tylko w określonej pozycji, w której mięsień jest rozciągnięty. Niekiedy skurcz staje się widoczny dopiero po rozgrzaniu kończyny, np. w kąpieli.

Ocena testu 2 wymaga odciążenia, tj. wyeliminowania ciężaru tej części ciała, którą badany mięsień porusza. Odciążenia można dokonać w różny sposób: badając w kąpieli, stosując zawieszenie kończyny, np. sposobem Guthrie-Smith, lub układając kończynę na gładkiej (talkowanej) płaszczyźnie poziomej tak, że ruch kończyny odbywa się w tej płaszczyźnie. Najprostszym sposobem odciążenia kończyny jest podtrzymanie ją ręką badającego.

Od testu 3 wzwyż mięsień musi posiadać zdolność pokonywania oporu. Przy ocenie 3 mięsień potrafi przezwyciężyć ciężar własnej kończyny. Ruch odbywa się w płaszczyźnie pionowej.

Mięśnie z testem 1 i 2 mają siłę zbyt małą, by miała znaczenie kliniczne. Dopiero test 3 i wyższe oznaczają siłę o wartości funkcjonalnej. Test 4 wymaga od mięśnia siły, która potrafi poruszyć staw wbrew umiarkowanemu oporowi. Opór ten stawia ręka badającego.

Ocena 5 oznacza siłę normalną mięśnia wytrzymującego pełne obciążenie, jak po stronie zdrowej.

Nauczenie się precyzyjnego testowania bez praktyki jest bardzo trudne. Podstawą opanowania techniki testowania jest dobra znajomość anatomii opisowej i funkcjonalnej. Ćwiczący dobrze zrobi, jeśli stale będzie konsuitował atlas anatomiczny.

Zasadnicze znaczenie ma dobór pozycji, jaką nadać trzeba pacjentowi, aby uzyskać warunki zbliżone do izolowanej pracy mięśnia. Badający musi zrozumieć dobrze sens i celowość danej pozycji. Musi on umieć dobrać w atypowych przypadkach (gdy np. istnieją przykurczenia itd.) właściwą pozycję. Musi orientować się stale, w jakim stopniu uzyskuje izolację bądź jakich mięśni współdziałania nie da się włączyć podczas badania. Będzie to nieraz trudne, gdy przy osłabieniu mięśnia głównego jego działanie przejmują mięśnie synergistyczne (substytucja). W razie porażenia mięśni stabilizujących daną część kośćca badający musi rękami swymi zabezpieczyć stabilizację np. łopatki, miednicy, nadgarstka, palca itd.

Szczególnie trudne jest badanie małych dzieci, u których ruch trzeba prowokować za pomocą podrażnień. Lepiej użyć w tym celu szczoteczki do zębów (S. Thieffry) niż kłuć igłą, która przeraża dzieci.

We wszystkich przypadkach badający musi zdobyć się na wielką cierpliwość i wytrwałość podczas badania.